که بنام Duriron مشهور ميباشد براي نگهداري و يا حمل اسيدهاي خورنده کاربرد وسيعي پيدا کرده اند , چدنهاي پر سيلسيم تا 17 درصد تحت شرايط اکسيد کننده نظير اسيد هاي نيتريک و سولفوريک جوشان ( در صورت افزايش ميزان سيلسيم تا 14.5 درصد) به تشکيل پوشش محافظ کمک ميکند .

اگر مقدار 5/3 درصد موليبدن به چدن افزوده شود مقاومت بخوردگي آن در برابر اسيد کلردريک زياد ميشود ,

چدنهاي پر سيلسيم در مقاومت به قليائيها نسبت به چدنهاي خاکستري ساده نامرغوبترند , چدنهاي پر سيلسيم خواص مکانيکي فقيري دارند . مخصوصاًٌ مقاومت ضربه آنها بسيار پائين است عليرغم اين بعنوان يک ماده استاندارد در لوله هاي فاضلاب مورد استفاده قرار ميگيرد .

اين گروه از چدنها داراي ساختار فريتي , پرليتي , مارتنزيتي و آستنيتي ميتواند باشد . که به سرعت سرد کردن آنها و نوع عمليات بستگي دارد

افزايش مقدار سيلسيم تا 16.5 درصد اين آلياژ را نسبت به خوردگي اسيد نيتريک و سولفوريک کاملا مقاوم ميکند اما بدليل کاهش استحکام مکانيکي عموماٌ به مذاب تا اين حد اضافه نميشود

اين گروه از چدنها به دو دسته کلي بر اساس ميزان سيلسيم  تقسيم ميشوند .

1- 6-4 درصد سيلسيم داند که به انها سيرال گفته ميشود که گرافيت در اي چدنها وجود دارد و شکل آن ميتواند بشکل کروي و و رقه اي باشند .

2- نوع پر سيليس که هم مقاومت بحرارت ميباشد و هم مقاوم بخوردگي  

اثر سيلسيم در چدن

سيليسيم بين عناصر آلياژي ، قويترين عامل گرافيت زا بشمار مي رود که با نقطه ذوب c1410 است که با ترکيب فروسيليسيم به چدن اضافه مي گردد.

حضور سيليسيم باعث سهولت تجزيه سمنتيت شده و به گرافيت زايي در جريان عمليات حرارتي در چدن ماليبل کمک مي کند .

با افزايش مقدار سيليسيم در چدن طول مرحله آنيلينگ کوتاه مي گردد و افزايش مقدار سيليسيم باعث جلوگيري از سفيد شدن چدن شده و بجاي چدن سفيد چدن خالدار و چدن خاکستري توليد ميگردد بنابراين بايد حد معيني از سيليسيم استفاده کنيم.

 محدوديت ديگر استفاده از سيليسيم زياد باعث فريتي کردن زمينه و در نتيجه کاهش استحکام خواهد شد . لازم به تذکر است که سيليسيم مازاد بر مقدار فوق در فريت حل شده و استحکام و سختي را مجدداً افزايش مي دهد ميزان افزايش بستگي به درصد سيليسيم حل شده در فريت دارد و مي تواند با سختي 100 الي 140 برينل باشد.

در عمل براي اجتناب از تشکيل کاربيد در چدنهاي خاکستري با استحکام بالا به جاي استفاده از سيليسيم به عنوان عنصر آلياژي از مواد جوانه زا حاوي سيليسيم استفاده مي شود مواد فوق درست قبل از ريخته گري به مذاب اضافه ميگردد و چدنهاي باسيليسيم بالا که مقاوم در برابر خوردگي مي باشد حدود 14 تا 17 درصد سيليسيم دارند. و در مقابل اسيد سولفوريک و اسيد نيتريک مقاوم است.

تاثيرسيليسيم درفولاد :

اين عنصر غير فلزي به شکل فروسيليسيم توسط فولاد سازان و به عنوان عنصر اکسيژن زدا و سخت کننده فولادهاي کربن دار آلياژي مصرف مي شود.در صورتيکه حداکثر درصد سيليسيم مصرفي فولادي بين 6% تا 2/2 درصد باشد،آنرا فولاد آلياژي سيليسيمي گويند.

تمام فولادهاي استاندارد ،مقدار سيليسمي بين2% تا35% درصد دارند.

  چند اثر مختلف سيليسيم عبارتند از :
1-سيليسيم به همراه عناصر آلياژهاي ديگر نظير کرم،نيکل،تنگستن،سبب افزايش مقاومت فولاد در برابر اکسيداسيون در دماي بالا مي شود؛
2-در اثر افزودن سيليسيم به فولاد قابليت کربن زدايي و گرافيتي شدن افزايش مي يابد.
3-وجود سيليسيم در فولاد،درجه حرارت بحراني را در عمليات حرارتي افزايش مي دهد